Anasayfa    Hakkımda    Yazılar    Galeri    Yorumlar    Duyurular    Blog    İletişim      
SUCRE



   SUCRE


Uyuni'den kaçar gibi uzun bir yolculukla Sucre'ye geldim.Sucre, beyazla yıkanmış evleri ile göz alıcı. İlk bakışta kendisini sevdiren bir kent. Uyuni’den sonra bana cennet gibi geldi.Uyuni için de haksızlık etmek istemem. Aslında Uyuni benim Bolivya'da ilk gördüğüm yerleşim yeri.Gerçekten ilk etapta kolaylıkla fark edilen fakirlik içinde şapkalı rengarenk giysili insanların oluşturduğu fotograf şaşırtcıydı.

Köyden belki biraz daha büyük olan Uyuni, ilk gördüğümde hemen kaçma duygusu yaşadığım yerlerden biriydi. Ama birkaç saat vakit geçirdikten sonra hoşuma gitmeye başladı.Çünkü herşey çok değişikti.Evet Dağlık Bolivya'daydım.Şapkalı kadınlar,pançolu adamlar, sırtlarına bağladıkları renkli bezlerde çocuklarını taşıyan kadınlar, tezgahtarların dağınıklık içinde neredeyse kaybolduğu dükkanlar...

Şili'den sonra sokakta bir Amerikan Dolarının altında lezzetli yemekler yemek inanılmazdı.Zira San Pedro’da suyu neredeyse bir Amerikan Dolarına satıyorlardı.

Merakla ve şaşkınlıkla sokaklarda gezerken herkesin fotografını çekmek istedim desem fazla olmaz.Uyuni'de bir ya da iki gece kalma planım vardı. Çünkü Uyuni'nin yakınındaki Salar De Uyuni'de (Tuz çölü) bir kaç gün vakit geçirmek istiyordum.Ancak oradaki kirlilik planımı değiştirmeme neden oldu.Sırada Potosi vardı. Oraya gitmekten de yükseklik ve soğuk nedeniyle vazgeçtim. Zira Potosi dünyanın en yüksek şehri. Rotamı Sucre'ye çevirdim.




Fotograf çekmenin pek kolay olduğunu söyleyemeyeceğim. Aslında biraz da haklılar. Bize- bana değişik gelen halleri onların yaşam biçimi. Yoksulluğu görüntülemek etik değil.Ben genellikle ilişki kurarak fotograf çekmeye çalışıyorum.Fakir yerlere turistik geziler düzenlendiğini duymuştum.Turizmin de bir etiği olmalı!




Yaklaşık 12 saat yolculukla Uyuni den Sucre’ye geldim. Sabaha karşı geldiğim ve önceden hazırlıklı olmadığım için (bir yere gitmeden önce nerede kalacağımı mutlaka önceden belirliyorum. ) iyi bir otele gittim. Zaten böyle bir kararım vardı. Sucre’de kendimi şımartacaktım. Çölden sonra bunu fazlasıyla hak etmiştim. Kendimi şık bir otelde buldum.

Sucre, kolonyal bir kent. Evler hep avlulu. Odalar bu avluya bakıyor. Benim kaldığım otelde böyleydi. Avluda çok sayıda devasa bitki var. Bu çok sevdiğim, pahalı otelde geceliğine yaklaşık 25 lira (110 Bolivyanos) ödedim. Şimdi ise gene gayet iyi bir hostelde kalıyorum. Tek kişilik odam için geceliğine 25 Bolivyanos ödüyorum.


Bu otelde kalarak kendimi ödüllendirdim. Ama yalnızca iki gece.. Aslında hiç pahalı değil. Bolivya standartlarında yine de bu fiat oldukça yüksek.

Uyuni-Sucre yolculuğuma gelince… O ayrı bir serüven. Küçük bir otobüs, her binen battaniyesi ile biniyor. Bavullar otobüsün üstüne konarak bağlanıyor. Ben bu fotografı bir yerlerden ama çok eskilerden hatırlıyorum. Battaniyelere önce bir anlam veremedim. Avustralya’lı bir başka hatun bana işaret etti. “niye battaniye taşıyorlar” diye.. Sonradan anlaşıldı otobüste ısıtma yoktu.

Otobüsten hoş bir iki şey daha… Yanımda oturan yirmili yaşlarında bir çocuk benim battaniyem olmadığını fark edince kendi uyku tulumunu teklif etti. Yokluk diz boyu ama insanlıklarını kaybetmedikleri kesin.

Otobüs, tuvalet molası için durdu. Ben ve Avustralya’lı hatun şaşkın şaşkın tuvalet ararken baktık insanlar kayaların arkasına gidiyorlar. Durum anlaşıldı biz de gerekeni yaptık.




Sucre daha önce de söylediğim gibi kolanyal bir kent. UNICEF tarafından dünya mirası olarak ilan edilmiş. Hoş bir mimarisi var.Bunun yanısıra yeşil.İklimi mükemmel.Neredeyse kış yok! Yaz mevsimi ortalaması 25 derece kışın ise 15 derece...Tam istedigim gibi!




Burada çok sayıda Avrupalı yaşıyor. Genellikle gönüllü işler yapıyorlar. Bugün katıldığım toplantı, aileleri ile problemi olan ve yaşamak için sokakta bir şeyler satan çocukları desteklemek amacıyla yapıldı.Gönüllü işler çok çeşitli. Ayrıca yerlileri destekleyen çok sayıda grup ve organizasyon var.


Bu fotograf çocukları desteklemek için düzenlenen geceden.Bilgi yarışması yapıldı.Bu yarışmanın geliri çocuklar için kullanılacak.Soruları yanıtlarken hiç de fena değildim. :)))


Burası yerlilerin el sanatlarının sergilendiği bir müze. Ülkede çok sayıda yerli grup var.İspanyolca bilmiyorlar.Hayat onlar için oldukça zor.Onları desteklemek icin çesitli fonlar bulunmakta.Bu müze de onlardan biri. Burası yerlilerle ilgili bir etnografya müzesi.Çok hoşlandım. Hele giysileri..Rengarenk..Yerliler, el sanatlarını sürdürmeleri konusunda çeşitli fonlar tarafından destekleniyorlar.


Sözünü ettigim müzede halı dokuyan bir kadın.. Arkaları dönük olduğu için fotograf çekilmesine izin veriyorlar.




Sucre'de yaşayan çok sayıda Avrupalı var.Gönüllü işlerde çalışıyorlar. Geçmişte sömürdükleri “Sur America’yı” küçük çabalarıyla var etmeye çalışıyorlar. Belki de bir özür dileyiş! Belki de refahlarını borçlu oldukları Güney Amerika’ya bu bir minnet borcudur.

Beş gün kaldığım Sucre’de hep şehir içinde vakit geçirdim. Muhteşem büyük bir hali var. Orada nefis meyve suları içtim. Büyük porsiyon meyve salataları yedim hiçbir yerde yemediğim kadar..Sabah uyanır uyanmaz kendimi bu çok keyifli büyük pazara atıyor nerdeyse bedavaya tüm tropik meyvelerden yapılmış salataları yiyordum. Bir çok yerde meyve salatası tattım ama hiç bu kadar lezzetli olanları ile karşılaşmamıştım. Aynı şeyi meyve suları içinde söyleyebilirim.




Sözünü ettiğim pazar çok büyük. Et, sebze ve meyve bölümleri olan bu pazarda kadınların çalıştığı basit lokantalar da var. Tamamıyle kültürü yansıtan bir yer. Tam bir görsel şenlik.. Orada lezzetli meyve sulari içmenin, meyve salataları yemenin yanısıra Bolivya mutfağından birşeyler tatmak fırsatım da oldu. Aslında her çesit meyve ve sebze var. Sebzeleri hakkıyla kullandıkları söylenemez.Bolivya mutfağında et cok önemli .




Sucre’de alıs verişe gelince....Hersey için pazarlık yapmak mümkün.Çok ısrarcı değiller biraz direndikten sonra hemen kabul ediyorlar.İstediğimi alıp pansiyona döndüğümde “niye pazarlık yaptım” diye utandığımı itiraf etmeliyim.


Bir şeyler satan bu Peru`lu kadının kulağında bir küpe gördüm.Çok beğendim. Senin için yeni bir tane yapabilirim dedi. Ben kısa sürede yapabileceğini düşünmüstüm.İki saatten fazla uğraştı. Fiatı konusunda anlaşmıştık.Ama onun emeğini görünce anlaştığımızdan daha fazlasını verdim.O bile hiç bir şeydi!

Sucre’de hemen her akşam pub ya da disco tarzı bir yerlere gittik. Bazı kafeler Avruplalılar tarafından işletiliyor. Bu nedenle çok tanıdık. Böylece Sucre’nin gece yaşamını gözleme fırsatım oldu. Kimi kızlar gerçekten çok güzel.Ama çok makyajlılar ve giyimleri çok abartılı.. Bu arada fakirliği gizlemek de mümkün değil. Kızlar kabul edilebilir de genç oğlanlar gerçekten iticiydi.


Fransa'dan Nadia, Yeni Zellanda'dan Linsel..Onlarla keyifli vakit geçirdim.

Sucre’de çok cici insanlarla karşılaştım.Sucre benim Bolivya’da ilk ziyaret ettiğim şehir. Güzel anılarla Sucre’den ayrıldım. Bundan sonraki durak Cochabamba.

Haziran 2009



745


Yorumlar

Bu yazı için henüz yorum yazılmamış.







“An” dokunulmaz ve uçucudur! An, bu yüzden zamanın en önemli değer ölçütüdür. Fotoğrafın “altın ölçeğinde” ana dokunmak, yaşamın farkında olmakla eş anlamlıdır.

Ahmet Önel


  KÜBA
  KUZEY HİNDİSTAN
  AMERİKA
  AVRUPA
  GÜNEY AMERİKA
  YUNAN ADALARI
  TÜRKİYE'DEN
  EGENİN KIYISINDAN
  BİRKAÇ FİLM ÜZERİNE...
  ORADAN BURADAN
  Galeri
      KÜBA
      ÇOCUK OLMAK
      HİNDİSTAN
      GÜNEY AMERİKA
      AMERİKA
      AVRUPA
      YUNAN ADALARI
      FOÇA
      DOĞADAN
      AYVALIK
      KARS
      MARDİN

© Ekim 2015, GuzinTumer.com